Hayatın; ânı yaşa, kendini şımart, mutlu ol gibi komutlarla da güzelleşmediğini tecrübe ederek gördük. Bize vazedilen hemen hiçbir motto, kalbimize tam dokunmuyor, ruhumuzun kapılarını ardına kadar açmıyor. Çünkü insana değmeyen yapay cümlelere ve sentetik emir kiplerine dolanmış durumdayız. Her yanımız sosyal mecraların şemsiyesi altında, bir yığın arkadaşla dolup taşarken, nasıl oluyor da kendi başımıza kaldığımızda sızılarımızı dindiremiyoruz? Yaşam koşullarımız eskiye nazaran iyileşmiş ve ko ...