– Müjde… Müjde… Gidiyoruz.
Büyük bir sevinçle yükselen bu hasret sadaları, karargâhın her tarafını harekete geçirdi.
Bütün kamp, altüst oldu. Herkes oradan oraya koşuyor, birbirinin boynuna sarılıyordu. Aynı kelimeler, tatlı bir musiki ahenginin nakaratı gibi tekrarlanıyordu:
– Müjde… Müjde… Gidiyoruz.
Kampı dolduran zabitler ve askerler, üç seneden beri devam eden bu esaret hayatında, ilk defa olarak candan ve yürekten gülüyorlardı… Tel örgüler arasında, çelik süngüler altın ...